Twintig seconden en alles staat op zijn kop / M.-P. Fayt Davin – deel 2

A 35 ans, Marie-Paule est victime d'un AVC ce qui bouleverse toute sa vie.Deel 2 – Hoofdstuk 1 – Sectie 2
Zes maanden na het ongeluk

ben ik in het Revalidatiecentrum. Ik moet naar de oogarts en het tijdschema is strak.

De verpleegsters wekken me om 6.45 u. Daarna volgt er, net zoals voor u, een klein wasje, een toiletbezoek, de nachtkleding die vervangen wordt door de kleding voor die dag,… U doet deze handelingen in een mum van tijd maar ik heb er ongeveer een uur voor nodig. Daarna moet ik naar de refter waar de deuren geopend worden om 8 u.

Ik stap, met behulp van een rollator, van mijn kamer naar de liften. De taxi-camionette van het Centrum vertrekt om 9 u. Van aan de deuren van het centrum word ik in een rolstoel geplaatst. Ik heb hier al onmiddellijk een afkeer van.

In die rolstoel verlies ik mijn zelfstandigheid. Ondanks de goede wil van mijn begeleidster, die ervaring heeft, altijd vooruitziend en zachtaardig is, krijg ik de indruk dat ik voor de anderen onzichtbaar ben. Ik ben zoals een kuiken dat uit het ei komt. Ik voel me zeer kwetsbaar. Het is een extreme kwetsbaarheid. Dit « toestel » houdt me tegen. Dit « toestel » houdt me echt tegen in mijn ontwikkeling. Ik oefen minder om zelf te lopen…. Mijn ritme is geen ‘abstract’ begrip. De rolstoel blijkt zeer praktisch te zijn voor de valide ‘duwers’ die het leuk vinden om met mij te wandelen op hun ritme. Maar kunnen ze zich voorstellen wat ik voel? Nee, alleen ik kan me dat voorstellen.

Nee, ik hou er niet van om me te laten rijden… Ik voel me net opgesloten in een buggy voor kinderen. Een buggy met een ‘stang’. De rolstoel wordt vaak gebruikt alsof het een winkelwagentje in een supermarkt is. “Men” rijdt ermee om de weg te effenen. “Men” rijdt met u. « Men » vergeet het wagentje, zo maar ergens. “Men” vergeet u zo maar ergens. « Men » parkeert het wagentje tegen een muur. « Men » parkeert u tegen een muur.

Ik ben heel bang voor het gevaar dat ontstaat bij het gebruik van een rolstoel. In combinatie met mijn eigen kwetsbaarheid wordt het nog gevaarlijker. Voor mij biedt dat “vervoermiddel” geen enkel comfort. Ik word voortdurend gestoord en mijn gebrek aan evenwicht wordt vertienvoudigd door de soms brutale bewegingen.
In een elektrische rolstoel zorgen mijn “zicht zonder diepte” in combinatie met mijn “dubbelzicht” ervoor dat ik niet kan sturen. Ik kan ook niet echt genieten van een wandeling in een rolstoel, want ik zie niet veel. Het landschap gaat veel te snel voorbij aan mijn ogen.

Door de supersonische snelheid van een rolstoel, laat mijn zicht me niet toe om dingen op te merken. Ik word er draaierig van. Daarenboven hou ik niet van « contact op twee niveaus « Ik zit, u staat recht. Deze situatie is niet bevorderlijk voor het leggen van contacten. En vergeet niet dat ik uitgesloten word van elke conversatie…Tenzij ik me in allerlei bochten wring of tenzij ik nekpijn wil krijgen. De ganse tijd je rug draaien naar je gesprekspartner heeft niets aantrekkelijks. Probeer het zelf maar eens. Dus iedereen blijft in zijn eigen wereld, …vlucht er in weg. Het lijkt alleen maar een gemakkelijke oplossing om in een rolstoel te zitten …. Ik heb dus geen zin meer om nog meer tijd en energie te investeren in een relatie die me frustreert.

Moi… Ik…. Ik heb zin om…. Ik heb zin om met mijn vrienden te praten, om een simpele, alledaagse conversatie te voeren. Ik wil naast mekaar zitten om te praten zoals dat in gewone situaties het geval is. In een rolstoel zitten is noch een plezier, noch een ontspanning. Het is maar een lapmiddel. Ik kan niet volop genieten van een wandeling. Op modderige wegen, als de begeleider het moeilijk heeft, moet ik vooruitziend zijn in zijn plaats, hoe goed zijn bedoelingen ook zijn. Als een voetganger voor mij halt houdt, moet ik voorkomen dat zijn voeten verbrijzeld worden. En ik moet rekening houden met de vermoeidheid van de ‘duwer’ voor wie het einde van de wandeling hard is. Als ik me slecht voel, kan ik ook agressief worden, zelfs als dat mijn pijn terug doet oplaaien. Ik heb mezelf beloofd om niet langer te dulden dat men met mij lange wandelingen maakt in een rolstoel…