Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 13

Hoofdstuk 13

Ik heb de indruk dat mijn gehoor wel in orde is, maar veel woorden ontsnappen me toch. Ik hoor deze woorden niet. Ik herken niet langer de richting waaruit een geluid komt. Het lijkt wel alsof een geluid dat zich voordoet aan mijn rechterzijde, van links komt of omgekeerd. Ik vergelijk het met de diepte van een weide, waargenomen door mijn ogen.

Soms zie ik dingen tweedimensioneel, daar waar u deze dingen uiteraard driedimensioneel ziet. Ik kan er maar beter mee lachen. Het is alsof ik over een fototoestel beschik dat persoonlijk en folkloristisch is. Evenals mijn gehoor is het uniek in zijn genre…. Alles is beschikbaar in de winkel, het wordt geleverd door mijn hersenen.

Mijn verbeelding verbaast me: al deze beelden die sinds mijn CVA binnengedrongen zijn, al deze geluiden die begraven zijn voor altijd, springen me voor de ogen, weerklinken in mijn oor. De verbazing is overal, visueel en auditief. Ik herken de herkomst van de geluiden en ook hun ware omvang niet. Mijn hersenen doen voortdurend dienst als decoder.

Horen en luisteren vloeien in mekaar. Als ik muziek hoor terwijl ik met iets bezig ben, dan begin ik echt te luisteren en verlies ik de controle over mijn activiteit. Het is daarom dat ik enkel naar muziek luister bij het ontwaken. Terwijl ik werk, trekt de melodie al mijn aandacht, neemt alle plaats in en neemt me mee in haar kielzog of beter gezegd in haar partituur. Het vermogen om twee activiteiten, hoe onbeduidend ook, te combineren is me voortaan onmogelijk.

Zo kan ik ook moeilijk spreken en luisteren tegelijkertijd. Tijdens een groepsgesprek ben ik ook onmiddellijk ‘verloren”. Ik onderbreek de conversatie, ongerust om als ik te lang zwijg, een idee te verliezen dat ik naar voor wil brengen. De keuze is verscheurend.

Voor mij draait alles rond ritme en het mijne is bijzonder langzaam geworden, zeer verschillend van uw natuurlijk ritme, en van het mijne …. vroeger…

Ik voel me als een ongeduldig kind. Twee dingen tegelijkertijd doen, veroorzaakt een explosie in mijn hoofd. Maar het zal terug mogelijk worden, dank zij de revalidatie, dankzij herhaalde inspanningen, goede wil en…. geduld.

Mij lichaam is soms ook opstandig. Ik heb een grote dosis concentratie nodig om het te controleren. Bij voorbeeld als ik aan het eten ben, volgt de lepel niet altijd de meest logische weg. En het resultaat is niet altijd even fraai.

Dromadaire

De medicijnen doen dienst als filter en verminderen de omvang van deze overgevoeligheid. De neurologe vraagt me dikwijls om een goed geneesmiddel te beschouwen als een stuk gereedschap. Zij heeft me geleerd het te zoeken, het te vinden en vooral het te gebruiken. Om eerlijk te zijn: ik ben nog op zoek naar het ideale geneesmiddel. Mijn lichaam verandert voortdurend en reageert vandaag anders op de medicijnen die gisteren doeltreffend waren. Ondanks een goede medicatie doet een sterk geluid vlak naast me, me niet alleen opveren maar letterlijk in de lucht springen. Ik ervaar de kracht van het geluid als een klophamer. Het aantal decibels aanvaardbaar voor mijn hersenen, is snel overschreden. Deze situatie is zeer oncomfortabel voor mij.

Dromadaire

Dank zij de kinesisten die zich om mij blijven bekommeren, leer ik onophoudelijk. En ja, enkelen hebben forfait gegeven. De kinesisten die opgeleid zijn voor de “harmonisatie van het gevoelige lichaam”, zien me als een geheel en zijn graag bereid om me te helpen. Ze willen – en slagen er ook in – om mijn vaardigheden te onderhouden en te verbeteren

Dit werk bevordert de noodzakelijke vitaliteit in het diepste van mijn steeds vernieuwende organisme. Daarenboven bevordert ze ook de verwerving van nieuwe vaardigheden en van aanpassingen in gelijkwaardigheid met de huidige realiteit. De bevestiging van deze competenties bekrachtigt mijn handelingen, mijn acties en mijn levenskwaliteit die aan de basis ligt van mijn herstel en van mijn zelfstandigheid. Elke ‘micro’-vooruitgang brengt ‘macro’-voordelen voor mijn leven. Mijn herstel is ver van beëindigd. Het is een voortdurende uitdaging die mijn levensvreugde verhoogt.

Op een dag tijdens mijn ontbijt in de tuin, heeft de nieuwe gezelschapsdame me een papieren servet gebracht terwijl ik haar een stoffen servet gevraagd had. Voor u is dit een klein detail. Ik maakte een vriendelijke opmerking over haar vergissing en ze maakte zich boos. Ze dacht dat ik een maniak was en dat ik kuren had. Ik drong echter aan en legde haar uit dat ze er een gewoonte moest van maken om rekening te houden met de wind. Als de wind er zich mee bemoeit, is het voor mij onmogelijk om achter tientallen papieren vlinders aan te hollen.

Met mijn cerebellaire stem vraag ik haar een inspanning om me te begrijpen. Mijn verlamde mond belet me om correct te articuleren. Daarbovenop komt nog de vermoeidheid want alleen al het praten is een inspanning voor mijn spieren. Als algemene regel hanteer ik de “economie” van de woorden.

Dromadaire

Op een avond voor het haardvuur zijn een grootvader en zijn kleinzoon aan het praten. Hij vertelt hem dat in het binnenste van elke mens er een gevecht geleverd wordt tussen twee wolven. Er is de wolf van het Kwade, dat is boosheid, jaloezie, treurigheid, spijt, arrogantie, medelijden, trots, leugens, het ego en veel andere negatieve waarden. En er is ook de wolf van het Goede. Het Goede dat is vreugde, vrede, liefde, goedheid, hoop, medelijden, gedienstigheid, waarheid, nederigheid, sereniteit et vele andere positieve waarden.

De kleinzoon luisterde aandachtig en vroeg:
– “Maar welke wolf zal er winnen?”
En de grootvader antwoordde:
– “Diegene die je zal voeden”.

Einde episode 13