CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 6

Deel 6 – Hoofdstuk 4

Leven op het ritme van de seizoenen, op het ritme van de beurtrollen van de « gezelschapsdames”, op het ritme van de schoolvakanties. Leven op het ritme van de momenten van vertrek en aankomst van mijn man, op het ritme van de opera’s die hij dirigeert, van de reizen die wij organiseren om hem te vergezellen. In al deze grote en kleinere projecten speelt mijn revalidatie een grote rol.


De ‘werksessies’ worden in de voormiddag gehouden : leren lopen, massages, acupunctuur, osteopathie, hydrotherapie. De namiddagen worden ‘opgeluisterd’ door het ontvangen van bezoek, bij iemand op bezoek gaan, muzikale oefeningen maken, orde scheppen, schrijven (met één vinger op het klavier van de computer)…

De dinsdagochtend vormt de uitzondering op de regel: dan ga ik uit! Mijn vriendin, “de dame van dinsdag” komt me ophalen om 9 uur en ik stap in haar auto. We genieten van de simpele geneugtes van het leven! We gaan naar de boshyacinten kijken in het Hallerbos. We kiezen voor de wat meer afgelegen wegen. We stoppen de auto, doen de raampjes naar beneden. Onze oren worden verwend met een concert van kwetterende vogels en gonzende insecten. Ik voel me in de hemel, een voorsmaakje van het paradijs. Als het mooi weer is, gaan we ook de bloeiende rododendrons bewonderen aan het museum van Tervuren. Wandelingen. Vrijheid. Een gevoel van het echte leven. We amuseren ons met verkeerd rijden. Ik laat me gewoon rijden…

Deze uitstapjes laten me toe om de Vlaamse steden aan de rand van Brussel te ontdekken. Aalst waar we een goed uur in de auto zijn blijven zitten. We bewonderden er de Grote Markt en het Belfort. Ik hou ervan de tijd te nemen om me volledig te verliezen in de sfeer van een bepaalde plaats en om me te herbronnen,. Ik hou ervan om me op mijn gemak te voelen en om me te laten overspoelen door een bepaalde sfeer, door een plaats… Dat kan zowel in de stad zijn als op het platte land.

Het zijn kostbare momenten.

Mechelen, Lier of Gent. Het heeft meer dan 40 jaar geduurd voor ik daar geraakt ben. Voor de “dame van de dinsdag” lijkt niets onmogelijk. Zo zijn we zelfs, geheel per toeval, (we reden eigenlijk in een enkel richtingstraat) terechtgekomen op het mooiste plekje aan het kanaal van Gent. We bevonden ons ineens op 50 centimeter van het water,…. In de auto. Ik hou dit beeld in mijn geest, zoals een postkaart van het oude Gent. En bij nader inzicht, wat een schrik hebben we gehad! We waren in een voetgangerszone: twee vrouwen, waarvan er één goed aangeschoten leek…Ik was net een dronkaard met mijn hoofd dat tolde. Twee vrouwen verloren in Gent, op zoek naar een kanaal dat aan hun voeten lag! En tegelijkertijd vertelde ze me over de grote Gentse Feesten… op het kanaal. Ik was zo geboeid door haar verhalen dat ik er mijn schrik door vergat. Het was alsof we de Gentse Feesten herbeleefden… een vreemde gewaarwording vergelijkbaar met een ervaring die ik had in Venetië als twaalf- of dertienjarige.

Dinsdag

Een gelegenheid om te ‘slenteren’.

Even tot aan de vijvers van Mellaerts gaan, even verblijven in de bossen van Soignies, het Atomium bezoeken en het park van Laken, verloren lopen in Ohain, in Waterloo of in Lasne… Het waren allemaal gelegenheden om het woord ”omgeving” een andere betekenis te geven. Er was een waaier aan bestemmingen, niet gepland, niet voorbereid maar altijd verrijkend. Met ongeveer 40 dinsdagen per jaar, gedurende 5 jaar, u kan zelf de berekening maken! Een mooi palmares! Als dit boek er niet zou zijn, ik had een gids kunnen schrijven!

De ‘dame van dinsdag’ bestaat. Met iemand kunnen praten. Zich “gehoord” voelen. Ik herken haar geduld en ik aanvaard haar grenzen.

Die dinsdagochtenden zijn meteen als een frisse boei. Als een frisse bui, zegt u. Nee, een boei, een reddingsboei van frisse lucht

Dromadaire

Tijdens mijn coma had mijn vader het idee om de stemmen van mijn kleine meisjes op te nemen en ze me te laten horen.

Ik herinner het me.

Was het gedurende de coma, of in de fase van ontwaken? Ik zou het niet kunnen zeggen. In ieder geval had ik het gevoel dat ze vlak bij mij waren.

Ze speelden, ze amuseerden zich, op een heel natuurlijke manier.

Mijn ouders spoorden hen aan om te praten, om in dialoog te gaan met mij, om tegen me te spreken.

Ik hoorde de stemmen van mijn schatten van dochters, het stemmetje van mijn jongste die de ganse tijd hetzelfde zinnetje herhaalde, met dezelfde intonatie, zonder het ‘waarom’ te begrijpen.

Die opname heb ik ontelbare malen afgespeeld

Wat een goed idee. Ik zal het nooit vergeten.

Dromadaire

Om de twee weken, dinsdag, ga ik naar « de dame van de liedjes ». Zij is Hongaarse en speelt op het orgel. Bartǿk, Kodaly zijn haar niet onbekend. Als zij in haar kast met partituren snuffelt, dan begint de magie. Ze vindt er altijd één recht uit Budapest.

Nadat ik drie liedjes gehoord heb, kies ik er één uit om zelf te zingen. Ik volg de vertaling die de “dame van de liedjes” me toevertrouwt. Spelen met woorden. Een ongeveinsd plezier. Ik probeer soms Franse woorden te vinden die op het Hongaars lijken, of ik zet een Hongaars woord midden in een Franse zin. Alles mag. Het is net alsof ik een beetje peper toevoeg aan mijn verbeelding.

Op die momenten is er geen sprake van handicap. Ik ben vrij, in een droomwereld.

Een andere manier van reizen.

Een vlucht

Ik ga naar ‘de dame van de liedjes’ met de ‘dame van dinsdag’. Voor deze twee vriendinnen is dit een gelegenheid om dingen te delen en om elkaar af en toe te ontmoeten.

Dromadaire