CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 14

>

Hoofdstuk 14

Om te functioneren heeft mijn linkerarm nood aan kalmte. En dan nog… In geval van stress, van geluid, beeft mijn linkerarm constant. Het is de linkerarm die de rechterarm leert om kalm te blijven, om zich traag te bewegen, om zich te ontspannen. Ik ben ervan overtuigd dat er een niet geringe samenwerking is tussen die twee.

Beetje bij beetje vertrouw ik kleine taakjes toe aan mijn rechterarm, zoals bij vooreeld tijdens het eten, mijn mond afkuisen met een servet. Deze repetitieve handeling is al snel vermoeiend voor deze arm.

Mijn rechterarm doet dikwijl pijn. Het is moeilijk hem doelgericht te gebruiken en hij voelt heel zwaar aan. Hij trilt, zelfs als ik hem niet gebruik. Hij trilt ook als ik mijn linkerarm gebruik. Mijn armen zijn niet functioneel. Ik vind het heel erg dat ik hen niet normaal kan gebruiken. Het is zeker, ik pas me zo goed mogelijk aan maar, als ik val bij voorbeeld, kan ik me niet tegenhouden.

Wat mijn benen betreft, daar komt de kracht beetje bij beetje terug. Ik leer om deze nieuwe kracht te doseren, dit nieuwe evenwicht, of beter dit hernieuwde evenwicht.

Om heel duidelijk te zijn : alle dagelijkse bezigheden vragen oefening. Activiteiten die herhaald en herhaald worden. Ik doe ze heel plichtsbewust en ik amuseer me met deze dagelijkse dingen te ontdekken. Ik voeg er ludieke handelingen aan toe, die ik zelf uitvind enkel en alleen om vooruitgang te boeken. Ik leg een verzameling aan van kleine « vooruitgangen », hoe klein ook. Zoals op die dag toen ik een kopje chicorei dronk. De tas werd vastgehouden door mijn gezelschapsdame. Ik dronk met een rietje in mijn linkerhand, zoals gewoonlijk. Die dag echter, nadat ik de helft had opgedronken, het rietje in mijn mond, kon ik het kopje zelf vastgrijpen. Deze handeling met mijn linkerhand kan voor u bedroevend banaal lijken maar ik was heel fier !

In zijn boek « La Solution Intérieure », schrijft Thierry Janssen: « een optimistische kijk op het leven is het meest krachtige medicijn en het minst dure dat een mens ooit te zijner beschikking heeft gehad ».

Dromadaire

Eindelijk lig ik in mijn bed. Tijdens de week is het, in het beste geval 21 uur en in het slechtse geval 23 uur. Het is een onmiddellijk genoegen.

Ik maak me los… Ik schakel de elektrische leidingen van mijn hersenen uit, zoals men het snoer van de computer uittrekt. In mijn geest overloop ik de ervaringen van vandaag bij de acupuncturist. Ik lig op mijn rug. Er zijn reeds naalden in mijn lichaam aanwezig, de laatste naald zit in mijn rechterpols. Als hij een naald aanbrengt in mijn linkerpols heb ik het gevoel dat er een elektrische lading loopt naar mijn linkerduim. Ik ben vergeten dat mijn lichaam vol electriciteit zit . De acupuncturist brengt me tot rust en verplicht me om mijn kalmte te behouden

Ik val in slaap

Einde episode 14