CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 12

Hoofdstuk 12

Het is einde april en onze tuin is als een zee van blauw. Nadat de maagdenpalm, de myosotis en de wilde hyacinten in volle bloei stonden, is het nu de beurt aan de seringen en de blauwe regen om te tuin in blauw te hullen.…

Noodzakelijkerwijze ben ik een zeer georganiseerde vrouw geworden. Het moet gezegd zijn dat mijn vrijheid en vooral die van mijn naasten, afhangt van mijn organisatie.

Alle dagen, gedurende lange tijd, zonder ik me af in de badkamer. Dat kan misschien banaal overkomen maar ik neem helemaal alleen een douche, niets anders dan dat. Een zeer warme douche, dankzij de vindingrijkheid en de kennis van een beschermengel die de mengkraan van de douche heeft aangepast aan mijn onhandigheid. De dame die me helpt, begeleidt me naar de douche. Daar, juist voor de douchecabine, ga ik op een stoeltje zitten dat daar al gezet werd voor als ik uit de douche kom. Het is er al goed warm want de verwarming slaat aan, een half uur voor elke douche.

Deze douche vormt elke dag een herhaling van een heldendaad, jaar na jaar, als een generale repetitie van een theaterstuk voor de herhaling van de volgende dag. Zonder koord, zonder evenwicht, zonder tromgeroffel of trompetgeschal, maar wel met een interne telefoon en een GSM om te bellen in geval van nood.

Ik laat alle dingen die ik nodig heb om zelf een douche te nemen, de revue passeren: medicijnen, telefoon, olie en uiteraard zeep, handdoeken. Mijn dagelijkse bezigheid is om mijn geheugen te trainen, om de draad van mijn gedachten op te nemen, om een woord terug te vinden met zijn echte betekenis, om een telefoonnummer te onthouden, om een idee opnieuw uit te werken.

De dame die bij me is, helpt me om laag na laag uit te trekken, zoals men een ui pelt.. De pulls, de vest met grote zakken om al mijn kleine en noodzakelijke schatten bij te houden. Ze laat me mijn T-shirt en mijn broek aanhouden.

Uit respect voor de terughoudendheid van de anderen, ben ik heel kuis geworden De kuisheid van de anderen vult mijn kuisheid aan. Ik heb onmiddellijk begrepen dat mijn naaktheid zou kunnen choqueren en dat ze niet kan getoond worden aan mijn kinderen, noch aan mijn vrienden. De blik die mijn naaktheid als gehandicapte veroorzaakt bij de anderen, verdraag ik zeer slecht. Ik geef er de voorkeur aan om me alleen te wassen.

Het is de dame die me helpt die mijn oorringen uitdoet en ze in mijn schoenen legt, aan mijn voeten, binnen handbereik.

In één schoen legt ze een draagbare telefoon en in de andere een gsm.

Dromadaire

Ik heb de indruk dat ik, zowel mijn binnenkant als mijn buitenkant was, zoals u met uw wagen doet in de carwash « binnen- en buitenkant ». De dame die mijn douche voorbereidt, doet oogzalf in mijn linkeroog. De magische oogzalf die de mooie dingen van de wereld tevoorschijn tovert. Deze oogcrème doet me denken aan orde. Ik vergeet dikwijls « mijn problemen », ik ben de eerste om zich te verwonderen dat ik pijn heb, maar dan is het al te laat om er nog aan te denken.

Voordat ze mijn haren gaat wassen, legt ze een handdoek op mijn schouders en in één vloeiende beweging – als van een streling – neemt voorzichtig mijn droge haren in haar handen. Na de shampooing volgt er een massage van de schedel, met afwisselend zachte en wrijvende bewegingen. Dan gaat ze weg en laat me alleen met het reinigen van mijn lichaam. Ik zit op een stoel en voor mij staat een vloeibare douchegel. Kent u het verhaal van de zeep die altijd uit je handen glijdt ? Dan komt het inzepen, ik ontsmet mezelf van hoofd tot voeten.
Mijn zintuigen zijn hyper-alert.

Door het raam aan de straatkant, herken ik de stem van de jonge buurvrouw. Elke dag, als ze terugkomt van haar werk, installeert ze zich op haar balkon om een praatje te maken met haar moeder, aan het raam van de overkant – kwestie van een telefoontje uit te sparen, of van te converseren terwijl iedereen het hoort.

De straat leeft. Soms hoor ik het gekwetter van de koolmeesjes. Ze strijken hun pluimpjes glad. En de ganse straat geniet ervan. Als de zon van de partij is, in de namiddag of op het einde van de week dan is het de dag voor het kuisen van de auto’s. Ik herken het geluid van de stofzuiger van de buren Het is ook de dag van de kleine herstellingen. Ik hoor de geluiden van een slecht afgestelde radio. Ik herken aan het « humeur » van de radio, het humeur van de buur ! Als het heel warm is, installeert er zich een andere buur in de straat. Daar, in de schaduw, beoefent hij zijn beroep van schrijnwerker en met zijn cirkelzaag zaagt hij lange planken. Voor de kinderen is dat een attractie. De straat is zeer levendig, ik beluister al haar geluiden.

Ik maak een einde aan het inzepen. Voordat ik water over mijn lichaam laat lopen, moet ik mezelf geruststellen en moet ik verifiëren of de persoon die me vergezelt in de buurt is, zodat ik haar kan roepen in geval van nood. Ik roep haar en ze antwoordt. Alles is ok. Ik hou me vast aan de radiator aan mijn rechterzijde en aan de douchestang met mijn linkerhand. Ik geef u een kleine ‘visuele halte’ om het u uit te leggen. Ik plant me neer op mijn twee voeten. Ik druk op mijn benen en dan kom ik recht. Ik hou ervan om recht te staan. Ik heb geen schrik – denk aan de trapezewerker, zij hebben ook geen schrik – en hou me goed vast. Ik moet dubbel zo voorzichtig en zo waakzaam zijn. Zo, nu vertel ik verder. Dan ga ik in de cabine, mijn linkerhand laat de stang los om de stang aan de binnenkant van de douche vast te grijpen, het is echt een klimoefening ! Mijn rechterhand laat de radiator los om de andere kant van de stang vast te grijpen. Ik ga in de cabine. Overwinning ! Ik sta voor de muur. De douchekop is links van me. Ik sluit de deur door haar dicht te schuiven met mijn linkerhand. Met mijn rechterhand hou ik me vast aan de stang. Een echte choreografie. En dan richt ik de douchekop op mijn lichaam maar voor ik het water laat lopen, doe ik nog een laatste check bij mijn begeleidster. Ik ben gerustgesteld en dan is het moment aangebroken. Terwijl het koude water uit de kranen gutst, heb ik geen minuut te verliezen om mijn oefeningen te doen. Ik hurk neer en ik kom terug recht en dat doe ik een tiental keren. Probeer het maar eens, het zal u goed doen. Net als u hou ik ervan om het warme water over mijn lichaam te laten lopen.

Helaas komt er soms een druppel water in mijn linkeroog en dan heb ik heel veel pijn Zoals gewoonlijk plooi ik me terug op mezelf, ik verdubbel mijn voorzichtigheid en ik hou me vast aan de stang en ik hou mijn ogen gesloten. Probeer maar eens om uw ogen gesloten te houden als je in en uit je douche moet stappen. Er moet spoed achter gezet worden en er is geen tijd voor paniek. Ik zet mijn handen op de steunen, ik open de schuifdeur, ik heb nog steeds mijn ogen gesloten – u ook ? – ik zet me neer en dan droog ik mijn oog.

Dan begint het afdrogen en dat is een strijd tegen de tijd. Ik heb schrik van de kou, van het « bevriezen » van mijn hersenen. Ik wrijf mijn haren droog. Met een andere handdoek droog ik krachtig mijn voeten en mijn tenen droog. Mijn tenen droog ik één voor één om wratten te voorkomen. Ik droog snel en krachtig elk lichaamsdeel af dat snel kou vat. Ik wikkel mezelf in twee grote handdoeken. Ik roep de dame die me vergezelt. Ze zet de verwarming af. Ze doet zalf in mijn linkeroog dat helemaal rood is, mijn gekwetste oog dat altijd pijn doet. Ze doet mijn oorbellen terug in mijn oren. Ze droogt zeer zacht mijn haren. Voor mij is dit het dessertje na de douche. Op dat moment rust ik. Ik doe mijn ogen dicht, ik haal adem, ik ben in een kleine cocon die goed warm is. Als het gebrom van de haardroger stopt, dan is de ontspanning voorbij. De dame gaat weg en laat de deur half open. Op die manier kan ik de deur helemaal openduwen als ik nood heb aan frisse lucht. Dan geef ik mezelf een kleine massage en wrijf mijn lichaam in met een olie. Zoals u verzorg ik me. Ik probeer de « ingeslapen » spiermassa van mijn lichaam wakker te maken. Op die manier zorg ik voor mijn lichaam.… Ik hou ervan om me vrouw te voelen….

Op dat ogenblik ben ik doodmoe. Ik kan geen minuut halt houden want de koude ligt op de loer. Om me af te leiden van deze repetitieve handelingen probeer ik plezier te vinden in elk van deze bezigheden. Bij voorbeeld, voor het aankleden, speel ik met de sensaties die de verschillende materialen van mijn kledingstukken, me bezorgen. Ik moet spaarzaam omgaan met de tijd en met mijn energie. « Haast en spoed is zelden goed », dat is de realiteit waar ik elke dag mee moet leven.

Kortom een simpele douche duurt twee uren, omdat ik – ik benadruk het nog een keertje – deze douche alleen wil nemen.

Einde episode 12