CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 10 – Hoofdstuk 10

Deel 10 – Hoofdstuk 10

Of ik lijd?

Ik heb lichamelijk veel afgezien direct na mijn CVA in het ziekenhuis.

In mijn dromen was het ziekenhuis geen plaats waar men genas, maar een plaats waar men doodging.
In mijn dromen heb ik een meisje ontmoet dat gestorven is na een overdosis medicijnen. Drugs? Ik wist het niet.

Was het inderdaad waar? De intensiteit van de pijn die heb ik verborgen, die ben ik vergeten zoals men dat doet met de pijn van een bevalling. Zoals men doet met de pijn van een voorval voortkomend uit een ander leven. Ik heb ze beleefd en ik ben er aan voorbijgegaan zonder me te kunnen voorstellen waar me dat zou brengen… En ik heb ze geaccepteerd.

Als ik in de ziekenwagen kwam, voelde ik me opgelucht. De ambulanciers waren zacht en toegewijd. Ze stelden me gerust. En nochtans, ik was overdonderd. Ik beleefde elk moment intens, mijn zintuigen waren in volle actie, nieuwsgierig en geïnteresseerd. Het moment overtrof het « nu ». Er bestond niets anders meer.

Dromadaire

Het was een donderdag. De kinderen bleven eten op school. Wij zaten aan tafel, mijn man en ik. Hij was twee dagen daarvoor teruggekomen uit Genève. Hij was gelukkig. Ik vertelde hem over een vreselijke nachtmerrie die ik gehad had en begon te eten. Ik voelde een gekraak in mijn hoofd. Ik had die morgen dit soort gekraak meermaals gehoord. Ik dacht dat het geluiden waren tussen de wervels in mijn hersenen, zoals wanneer men een verkeerde beweging maakt. Maar dit geluid manifesteerde zich veel duidelijker en het flitse door mijn hoofd.

Ik had net de tijd om, met volle mond en al verlamd, uit te brengen dat ik me heel slecht voelde en dat mijn dokter dringend moest gebeld worden. Ik heb zelfs instructies gegeven om hem te contacteren. Ik herinner me dat ik aan mijn man gevraagd heb om mijn handtas te nemen die op de schouw stond. Op de laatste pagina van mijn agenda stonden de nummers van de dokter, zowel zijn vaste lijn als zijn gsm. Hij antwoordde direct en ik voelde me in goede handen.

Ik herinner me niets meer van deze maaltijd. Enkel het geluid dat de salade van rode kool maakte als ik er op kauwde.

Het duurde 20 seconden om mijn ‘nieuwe’ mond te ontdekken die verlamd was en geen beweeglijkheid meer had.

Ook al was ik me bewust van het feit dat de teerling geworpen was en het verloren moeite zou zijn, toch probeerde ik ondanks alles en als laatste redmiddel, nog iets te doen. Ik probeerde om mijn energie gaande te houden, helemaal tot in het uiteinde van mijn vingers.

Langs de linkerkant voelde ik mijn eigen energie een beetje terugkomen. Langs de rechterkant voelde ik niets en ik deed nog meer mijn best. Maar ik had nog steeds geen enkel gevoel. Wat ik wel voelde waren de toppen van mijn tenen. Mijn gedachten draaiden op volle toeren. Ik probeerde uit alle macht om het gevoel in mijn rechterhand opnieuw waar te nemen. Ik vroeg me af of ze warm was of koud, of lauw. En zo is alles begonnen.

Dromadaire

Dans l’ambulance, le bras droit paralysé était replié sur mon ventre alors que je le croyais allongé. Je pensai que j’allais mourir. Cela me sembla évident, inéluctable. Il me fallait l’accepter. Je me laissais faire.

In de ziekenwagen lag mijn verlamde rechterarm geplooid op mijn buik terwijl ik dacht dat hij uitgestrekt was. Ik dacht dat ik ging sterven. Het leek me onvermijdelijk, evident zelfs. Ik moest het aanvaarden. Ik gaf me over.
Ik herinner me dat ik, terwijl ik in de ziekenwagen lag, de bomen van het Meiserplein gezien heb, die nog kaal waren…. Normaal voor het seizoen. De maand februari was net begonnen. Enkele seconden daarna verloor ik het bewustzijn.

Ik was 39 jaar.

In twintig seconden had ik echt een ‘klop’ gekregen, zonder verwittiging was ik zeker 20 jaar ouder geworden.

En zeggen dat dit iedereen kan overkomen…

 

Dromadaire

De permanente « slow motion » bij al mijn handelingen en bij al mijn woorden, brengt me dichterbij oudere mensen. Je m’éloigne Onwillekeurig neem ik meer afstand van mijn leeftijdsgenoten. De tijd die me gegeven is, biedt me de mogelijkheid om dichterbij de ouderen te komen, om samen te dromen.
Ik ben er me van bewust dat ik een soort afkorting gebruik, dat ik me dichter bij hen voel dan bij de mensen van mijn leeftijd, die nog steeds zeer acitef zijn, nog altijd in de weer zijn en aan 100 per uur leven…

De vorm en de kleur van voedingsmiddelen doen denken aan het menselijk lichaam. En voeding is voor alles een medicijn.

Een schijfje wortel lijkt op een oog, op de oogappel en op de iris. En, zoals u weet, hebben de wetenschappers aangetoond dat het eten van wortelen het zicht bevordert.

Een tomaat is rood. Ze is samengesteld uit vier holtes net zoals ons hart. Tomaten worden aanbevolen voor de goede gezondheid van het hart. De tomaat verbetert de werking van het hart en zorgt voor het evenwicht in de cellen.

Rozijnen zijn eigenlijk druiven. En elke druif heeft de vorm van een hart en elk stukje lijkt op een bloedlichaampje. De kleur van het druivensap lijkt op een vreemde manier op bloed. Het is een voedingsmiddel dat veel mineralen geeft.

Bestudeer even een noot. Vindt u ook niet dat deze vrucht op de hersenen lijkt ? Met een linker en een rechter helft ? De rimpels en de plooien van een noot vormen de neocortex. Reeds in de Middeleeuwen was de noot bekend om zijn weldoend effect op de hersenen.

Dan even over de boon. De tuinboon heeft de vorm van een nier. De boon verzorgt en stimueert de werking van de nieren.

De avocado en de peer hebben een soortgelijke vorm als de baarmoeder. Het duurt negen maanden vooraleer een avocado rijp is, vanaf het moment van de bevruchting tot de vrucht rijp is. Tijdens de zwangerschap worden deze twee vruchten aanbevolen.

De vijgen die per twee aan de boom hangen, zitten vol kleine graantjes. Deze vruchten bevorderen de mannelijke vruchtbaarheid. Vijgen bestrijden de onvruchtbaarheid en de impotentie bij mannen.

Olijven lijken op eierstokken en verbeteren de werking ervan.

Look helpt om de grote lenteschoonmaak te doen. Het is een desinfectant voor de darmen en voor de longen. Het is een fantastisch natuurlijk antibioticum Hij vernietigt alle toxische stoffen in het lichaam

De uien zijn van dezelfde familie. Ze maken schoon. Bij het schoonmaken veroorzaken ze tranende ogen en op die manier wordt het hoornvles beschermd. De ui is ook een zeer goed pepmiddel.

De natuur biedt ons een mooie apotheek aan. In functie van de menus die ik elke veertien dagen samenstel, doe ik boodschappen via het Internet – thuislevering. Een bestudeerde lijst producten die ik bestel met één vinger op het toetsenbord van de computer. Voor mij duurt het twee avonden om deze taak te volbrengen omdat mijn ogen voortdurend bezig zijn om het pijltje van de muis op het scherm te zien.

Dromadaire Heel concreet betekent dit, dat ik aan het einde van de dag zo moe ben dat ik noch goesting noch kracht heb om, zoals vroeger, naar een voorstelling of iets ander te gaan. Maximaal één keer in de maand kan ik met vrienden weggaan. Ze nemen me dan bij de arm. Wat een organisatie ! Zoals u begrepen hebt, is het voor mij niet meer mogelijk om die 36.000 kleine dingen te doen, die men zonder nadenken doet als men voor 100% functioneert.

Het is niet dat ik geen zin heb. Maar in mijn ‘nieuwe realiteit’ moet ik rekening houden met mijn fysieke toestand en wat die me op dit moment toelaat te doen!

Dromadaire

Ik herinner me, kort voor 6 december, het feest van Sinterklaas, en ik was in het revalidatiecentrum. Tijdens een bezoek vertrouwde mijn oudste dochter, toen 7 jaar, me toe wat ze aan Sinterklaas gevraagd had. Ze had aan de heilige man gevraagd om haar een toverstafje te geven. Ze fluisterde me toe : om jou te genezen !

In haar oogjes zag ik zoveel sterretjes van hoop dat ik haar graag wilde geloven. Tezelfdertijd zag ik ook ontgoocheling in haar ogen nadat ze mijn reactie had gezien.

In mijn huidige leven moet ik rekening houden met mijn huidige fysieke toestand.

Als ik deze toestand even vergeet, bekruipt me het verlangen weer. Een zomerdag, voor de zee – de zee die me zo aansprak – de zin om naar het water te lopen verscheurt me. Over de baren springen, zwemmen, dat was mijn grote wens. Maar de realiteit was anders.

“Ik heb het gekund en ik zal het nooit meer kunnen.”

Dikwijls word ik met een dergelijke situatie geconfronteerd. Ik ben een jonge debutante, ‘op leeftijd’. Vandaag bekijk ik de wereld anders.

Ik hou ervan om de anderen te zien leven, of beter gezegd om te zien hoe zij het leven inademen. Ik hou evan om mijn kinderen groot te zien worden, en ook hun vrienden. Het leven in zijn volle betekenis

Ik heb heel veel nederigheid en wijsheid nodig om de wereld te observeren en te laten draaien zoals het hoort. Tegelijkertijd moet ik accepteren dat er voor mij nieuwe zorgen zijn gekomen.

Dromadaire

Gelukkig bijft de interesse bestaan. Interesse voor de wetenschap van de hersenen, voor de schone kunsten, voor buitenlandse gemeenschappen, voor het theater, voor de geschiednis en voor de natuur… Maar mijn handicap laat me niet meer toe om boeken te hanteren. Ik heb me dus op de DVD’s gestort.

« Het lichaam krijgt rimpels, de hersenen niet. »
Dr Rita Lévi Montalcini, neuroloog, Nobelprijs 1986.
Ik durf me niet voor te stellen wat mijn omgeving, mijn man in het bijzonder, hebben meegemaakt. Ik ban deze vraag uit mijn geest.

Ik was ergens anders, in een andere wereld. Het voorval gebeurde op 13 februari 2003. Ik ben ‘teruggekeerd’ op 4 februari 2004 … na bijna een jaar dus.

De man van wie ik hou is jong gebleven, actief, dynamisch. Hij is veertig. Voor hem is het noodzakelijk om “te zien hoe de wereld blijft verder draaien”.

Ik daarentegen, hoewel ik nog energiek ben en nog over allerlei dingen nadenk, sedert het voorval, ben ik ‘virtueel’ zeker honderd jaar oud. Hij en ik leven op zeer verschillende ritmes. Onze meisjes hebben zich aan deze twee ritmes aangepast.

Dromadaire

In een land aan de andere kant van de wereld, leefde een jonge koning, hartstochtelijk verliefd op een heel mooi meisje. Haar vader was een rijke koopman. Hij heeft aan de jonge koning gezegd : « als je wil trouwen met mijn dochter moet je ook trouwen met haar drie zussen. Ze zijn allemaal heel mooi. » En de koning nam vier vrouwen…

Hij liet een vier paleizen bouwen.

Als één van de koninginnen het gezelschap wou van een minister of van een lid van de Hofhouding, dan kon zij hem uitnodigen in haar paleis. Het was toegestaan door de zeden en gewoonten van dit land, aan de andere kant van de wereld

Als de koning zestig werd, installeerde hij zijn oudste zoon op de troon.

Weduwaar en triest over het heengaan van zijn eerste vrouw, ging hij bij zijn schoonzus wonen. Deze laatste aanvaardde de situatie en leefde zeer gelukkig met haar twee mannen.

Dit sprookje spreekt me erg aan….. want ik heb nog weinig begeerlijks.. Mijn verleidingskracht ? Die kracht die ik had voor mijn CVA, is nagenoeg verdwenen, ze lijkt uitgedoofd Ik denk zonder verleiding. Ik leef zonder charme. Ik…

Maar ik laat me meeslepen door de vlucht van twee kleurrijke vlinders. Ik word verleid door witte stapelwolken, door de ondergaande zon die langzaam purper wordt. De haastige sprongen van een katje, een uitbundige lach, het gezang van een specht, een lekker hapje met een flinke slok wijn, dan zijn mijn zintuigen alert en laten ze zich verleiden.


Respect voor de werktijd van mijn man, zijn ontspanning, de tijd die hij doorbrengt als vader met zijn kinderen, ik moet dat voortaan allemaal accepteren. Zelfs al lijd ik eronder, ik moet de tijd die hij elders doorbrengt om zich te ontspannen aanvaarden. Ook al heb ik tijd en heb ik, uiteraard, heel veel zin om aan zijn zijde te staan.

Dromadaire

De pijn…

Schrijnend…

Ik ondervind elke dag de fysieke pijn, die hand in hand gaat met het mentale lijden.

Ik lijd onder het feit dat mensen moeite hebben om me te begrijpen. Ik lijd onder het feit dat mensen maar weinige tijd nemen om naar me te luisteren. Ik herinner me dat in het ziekenhuis vooral die bezoeken leuk waren waar de bezoeker veel te vertellen had en me weinig vragen stelde. Ik gebruikte heel veel de elementaire gebarentaal, voor vragen die bijna uitsluited over praktische dingen gingen, en die dus heel beperkt was. Uiteraard wil ik al mijn bezoekers nog eens danken want alleen al hun aanwezigheid was een geschenk.

Ik zou zo graag hebben dat de mensen wat meer tijd zouden nemen om naar me te luisteren…