CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Delen 9 – Hoofdstukken 7 tot 9

Deel 9 – Hoofdstukken 7 tot 9

Hoofdstuk 7

Nee, ik vergeet jullie niet. De wereld is blijven draaien, onverstoorbaar, de mensheid wordt beter, ten minste dat durf ik hopen, en ik, ik blijf verder draaien zoals een langspeelplaat.

Ik wil jullie danken voor de talrijke brieven en de kleine geschenkjes die jullie me toestuurden, de papierkorrel, het uitgezochte beeld, de zin die me raakte, het handschrift… Zie daar enkele van de dingen die zachtjes in mijn oren klinken.

Ik wil ook nog diegenen bedanken die ons helpen op vrijwillige basis. Deze ondersteuning, deze aanmoedigingen gaan recht naar mijn hart..

De vooruitgang is niet snel, niet groot en komt meestal voort uit een wereld waar alles klein is en langzaam. Deze « micro »- wereld dwingt me om moedig te zijn en geduldig…. Oneindig geduldig.

Het is beter om een rat te zijn dan een leeuw.

De dagen blijven goed gevuld. Tussen de sessies bij de « klassieke » kinesisten, bij hen die de methode « Mézières » gebruiken om, onder andere, een manier te bepalen om zelfstandig te kunnen lopen. Tussen de technische lessen FM Alexander en de lessen over de analyse van de beweging volgens Laban ; tussen de sessies logopedie en de elektronische stimulatie om de gezichtsverlamming te verbeteren, de osteopaat, de hydrotherapie en uiteindelijk de consultatie bij de optometrist, reserveer ik de tijd die overblijft voor mijn dochters, mijn teerbeminde, mijn vrienden, en voor jullie.

 

Marie-Paule

Dromadaire

Hoofdstuk 8

Op een dag deelt de adviserend geneesheer van de mutualiteit me mee dat de financiële tussenkomst voor mijn sessies logopedie opgezegd worden. Deze toegekende tussenkomt was op vervaldag gekomen. De door de wet genereus voorziene 4 jaren waren verlopen.

De stopzettting van deze tussenkomst kwam op hetzelfde neer als zeggen dat ik geen nood meer had aan deze zorgen, en dat bij gevolg, ik niet meer gehandicapt was.

Eerst was ik geflatteerd. Zoals in het sprookje… Zoals Assepoester, als ze de schoenen van glas kreeg. Een gevoel van « volwaardigheid », van erkenning. Maar in mijn persoonlijke geschiedenis, overheerste al snel het gevoel van vernedering. Het gevoel behandeld worden als een stuk vuil.

Deze uitsluiting veroorzaakte zowel onbegrip als teleurstelling. Wilde men verhinderen dat ik mijn trage « heropvoeding » voorzette ?

En wie was die « men » ? De adviserend geneesheer van het ziekenfonds ! Maar…. Hoe leefde hij, in welke wereld leefde hij ? Was hij zich bewust van de verschillende beproevingen die ik had moeten doorstaan ? Zonder de veelvuldige beproevingen te vergeten waarop ik me nog zou moeten voorbereiden ? Is hij zich bewust van de permanente moeilijkheden die ik tegenkom in mijn dagelijks leven ?
Is dat verwaarloosbaar ?
Het leed geen twijfel dat ik deze ongegronde beslissing niet begreep. Bij elke sessie moest ik grote inspanningen leveren. En elke sessie betekende ook nog een andere inspanning voor mijn familie, nl. een financiële

Ik ben wel gehandicapt maar ik draag zorg voor mezelf !

Als ik de situatie op een positieve manier bekijk, met een grote dosis wijsheid, dan kan ik niet anders dan onze maatschappij danken om me een serieuse duw in de rug te geven op financieel vlak. Maar waar zijn zij en wat doen zij die, zoals ik, in België gecatalogeerd worden als « zwaar ziek », en die geen recht meer hebben op financiële bijstand ?

Ondergaan zij dit alles zonder tegenstribbelen ?
Ik geef grif toe dat ik me, voor ik zelf gehandicapt was, niet zo betrokken voelde bij de financiële hulp die verleend wordt aan personen met een verminderde mobiliteit. Vandaag stel ik me de vraag : wat is de werkelijke plaats van de gehandicapten in onze samenleving ?

 

Dromadaire

Hoofdstuk 9

De sessie hydrotherapie. Ik leer in het water stappen langs een vaste stang. Ik heb er de gelegenheid om te oefenen en te blijven oefenen. Deze sessies zijn voor mij onontbeerlijk.

Het water brengt me meer voordeel dan de lucht. Het is een heel verschil voor mij. Elke aanpassing aan een nieuwe situtie blijkt heel leerrijk te zijn

En ik sta nog maar aan het begin. Na mijn CVA, had ik echter heel veel schrik van het contact met water. De minste druppel water brandde in mijn linkeroog ondanks de oogzalf. Ik maakte het elke dag mee onder de douche. Elke avond, voor het inslapen, moest ik dit « ongehoorzaam » oog overvloedig insmeren en het daarna bedekken met een zelfklevend compres.

Mijn linkeroog bleef altijd open als gevolg van de gezichtsverlamming aan die kant. Met het verstrijken van de tijd en dank zij de zorgen heeft het bovenste ooglid zich beetje bij beetje hersteld en heeft het zijn natuurlijke reflex teruggevonden.

Vandaag zijn mijn ogen dag en nacht vrij.

In het ziekenhuis had de professor-specialist-ophtalmoloog voorgesteld om mijn oogleden toe te naaien of te « solderen ». Niet minder dan dat ! Mijn oog zou voor eens en altijd dicht zijn !. Gelukkig heeft mijn man zich hier heftig tegen verzet ! Mijn man heeft altijd de goede beslissingen genomen. Beslissingen nemen onder druk zijn nooit vanzelfsprekend. Daarbij komt dat het nooit evident is om een keuze te maken voor het lichaam van een andere persoon, zonder dan nog te spreken over de druk van de geneesheer.

Hetzelfde gebeurde toen ik in coma lag op de afdeling intensieve zorgen. Dan heeft hij moeten beslissen over het al dan niet – eeuwigdurend ? definitief ? – aanbrengen van een drain (afvoerbuisje) in mijn voorhoofd. Ook toen heeft hij geen akkoord gegeven voor een dergelijke operatie, wetende dat ik niet graag een vreemd « voorwerp » in mijn lichaam zou willen. En zelfs indien het me, eens ontwaakt, koud zou gelaten hebben, ik realseer me de belangrijkheid van zijn beslissing.

Dit gezegd zijnde, door vele andere dokters ben ik wel goed verzorgd. En ik ben hen hiervoor zeer erkentelijk.

Op het moment dat ik deze tekst schrijf zijn mijn ogen dag en nacht vrij, ondanks het feit dat mijn linkeroog nog niet voor 100% sluit.

Dromadaire

Ik voel me zoals de pianist die niet bang is voor tendinitis en die zijn oefeningen in stilte uitvoert. Ik voel me zoals de sportman die zeer nauwkeurig zijn opwarming- en strekoefeningen respecteert, om zo een eventueel spierletsel te vermijden. Ik voel veel respect voor mijn lichaam, respect voor het leven en ik blijf alleen stilstaan bij de belofte van een nieuwe morgen…

Tot op vandaag lever ik strijd tegen deze « administratieve en financiële hulpverleners ». Elke zes maanden heb ik een afspraak met een neuroloog, gespecialiseerd in deze strenge formaliteiten. Het is mijn gesprekpartner, en het is de « dame van woensdag » die me begeleidt. Hij bezorgt me een hernieuwing, ook nog voor de sessies hydrotherapie. Zijn naam en dus zijn hoofd, veranderen periodisch, maar mijn uitleg verandert nauwelijks.

Op woensdag ga ik dus naar mijn sessie hydrotheorapie, of meer prozaïsch uitgedrukt, ik ga naar het zwembad. De « dame van woensdag » is verpleegster geweest. Haar kennis, goedheid, levendigheid, haar grappigheid, haar uitbundige energie, al die aspecten van haar persoonlijkheid hebben op mij het effect van een weldadig compres. Ze geeft me altijd de indruk dat ze, voortdurend net enkele staven dynamiet gegeten heeft.

Ze rijdt me met haar wagen tot aan de parking van het ziekenhuis. Ik geef haar mijn linkerarm en zo vertrekken we op avontuur.

Wij komen binnen in de grote hall van het ziekenhuis waar heel veel mensen zijn. Na een opeenvolging van gangen komen we aan de kleedkamers van de dienst hydrotherapie.

Ze kleedt me uit van kop tot teen, doet mijn badpak aan, zet mijn badmuts op – het is het reglement, zelfs al spring ik niet met mijn hoofd onder water- dan nog een kleine dosis oogzalf, en hop daar ga ik te water !

Met de armen om elkaar geslagen, gaan we samen door het voetbadje om zo naar het zwembad te gaan. Dank zij haar hulp en ook dank zij de hulp van de kinesist die ons af en toe vergezelt, kan ik me op de rand van het zwembad zetten om vervolgens mijn benen naar de juiste kant te zwaaien.

Ik neem de stang vast en ik hurk neer. Het doet goed om in het water van 33° te vertoeven, om het te voelen, het gevoel eigen aan de eerste minuten nadat je in het water gaat.

En dan zijn we vertrokken voor de eerste « marathon » in het water. In een « baan » van het zwembad, tussen twee stangen parallel geplaatst achteraan in het zwembad, beweeg ik me voort in het water en ik probeer maximaal de stangen te vermijden.

Deze handelingen die voor u simpel zijn, zijn voor mij gecompliceerd en het vraagt een grote concentratie van mij. Ik ben er me van bewust dat ik een gebrek aan reflexen heb. Ik kan geen snelle bewegingen maken want ik heb geen controle meer over mijn armen en ook niet over mijn benen. Enkel mijn voeten en een heel klein beetje evenwicht – dat hopelijk steeds groter wordt – laten me toe me recht te houden.

Als de « marathon » gedaan is, helpen de dame van woensdag en mijn kinesist me uit het water. Daarna een douche, dan helpt mijn begeleidster me om mijn haar te wassen, te drogen, me te helpen bij het aankleden, en met haar hand in de mijne, begeleidt ze me naar de parking.

Dan in de warmte van de auto, voel ik me als in een cocon, zwijgzaam . Ik val om van vermoeidheid.