Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 15

Hoofdstuk 15

Laten we het even hebben over stemmen… Om u iets te vertellen over mijn privéleven, heb ik gekozen voor ‘his master’s voice’. Dit zinnetje is verbonden aan de advertentie van de hond die voor een oude grammofoonspeler zit. Een beeld dat gefixeerd is in de hoofden van mijn generatiegenoten en verbonden is met het beluisteren van vinyl platen. Een beeld dat me tijdens mijn jeugd sterk getroffen heeft.

De stem van de natuur, de muziek van stortregen op het dak van een veranda… De stem van dieren, het miauwen van een kat, het gezang van de merel of het kraaien van een haan.

Op een dag, ik was aan het wandelen (zoals altijd in de auto), was er langs de kant van de weg een heel mooie haan aan het pikken. Ik was in gezelschap van mijn dame van dinsdag. Zij legde me uit hoe ik, tussen een twaalftal jonge hanen, die haan kon ontdekken die de beste haan van het hoenderhof zou zijn. Het is voldoende om aardwormen te geven aan elke haan Als hij alle wormen opeet zal hij een goede « coq au vin » zijn. Maar als hij één worm eet en daarna de hennen roept zodat zij op hun beurt kunnen eten, zal hij een ideale haan zijn voor het hoenderhof.

Daar deze fiere en mooi gekleurde haan die we op onze weg ontmoetten, zich niet verwaardigde om te zingen, besloot mijn vriendin om het gezang van de haan te imiteren. En … zie daar ! Het had resultaat want onze haan was geïnteresseerd en antwoordde haar al zingend. En wat een gezang !

Ik luisterde naar hem. Hij gaf me goesting om hem te imiteren. En daar zaten we, met twee in de auto en u kan raden wie we aan het imiteren waren ! Ik voelde mijn stem diep in mijn keel. Ik speelde ermee. Ik imiteerde het dier. De stem een beetje schor laten klinken, een beetje rochelen, in de keel zingen, op de wijze van volksliedjes uit Azië, Bulgarije of Corsica. Zouden ze zich geïnspireerd hebben op het gezang van de haan om hun stijl te bepalen ?

Dromadaire

Nu versta ik het beter.

Vanaf mijn tiende zong ik dikwijls terwijl ik naar school ging, in de straat en thuis. Rondom mij was iedereen goed gezind. Mensen gingen me voorbij, hoorden me en glimlachten naar me. Op dit ogenblik zing ik nog steeds in mijn gedachten maar niemand hoort me nog. Nu luister ik met veel bewondering naar mensen die zingen Ik hou er zoveel van. Ik apprecieer het nog meer. Ik versta het.

Dromadaire

Ik heb twee dochters die zich altijd uitbundig uitdrukken, met woorden, met geween of door veel te lachen, maar in ieder geval met hun stem. Deze stem die zo ontroerend is bij elk van ons.

Zij hebben energie te koop.

Zelf spreek ik luid, zonder enige nuance in de stem. Het is niet dat ik het niet probeer maar spreken vraagt een grote inspanning van mij. Ik zou zo graag kunnen fluisteren, mompelen…. Ik probeer het….

Laatst hoorde ik mijn stem op de dictafoon. Ik vraag me af hoe mijn omgeving dat uithoudt. Ik kan die stem die vanaf nu de mijne is, niet aanhoren. Daarom gebruik ik dit instrument niet vaak. Het is even verschrikkelijk als een spiegel, maar ik kan leven zonder spiegel…. Om te leven zonder dictafoon moet ik ofwel een vervanger vinden, ofwel vegeteren – wat ik weiger. Ik heb gekozen voor de technieken van agenda, memo, sms of draagbare telefoon. Een echte revolutie. Een echte schat voor mij. In het dagelijkse leven, merk ik mijn stem niet echt op. Ik geef er geen aandacht aan. Ik hoor mijn gedachten met mijn innerlijke stem en deze stem, die bevalt me wel. Ze trilt niet. Ze hapert niet Deze stem is levendig gebleven en intact.

Op ons antwoordapparaat hebben we mijn stem van vroeger laten staan totdat de boodschap zichzelf gewist heeft. Een jaar later, als ik naar huis was teruggekeerd, hield ik ervan om deze stem op het apparaat te horen. Ze stelde me gerust. Ik had echt zo bestaan maar nu besta ik op een andere manier.

Ik wist dat deze stem op het antwoordapparaat niet eeuwig zou blijven bestaan.

Ik heb voor de eerste keer « Inch’Allah » gedacht, zoals onze vrienden dit dikwijls zeggen of zoals wij zeggen : ‘we zullen wel zien’.

Deze woorden die zo moeilijk waren om te aanhoren als ik net terug thuis was. Deze woorden herinneren me eraan dat de tijd een bondgenoot is, ik kan erop vertrouwen. Die woorden vertalen een levenswijze, zeer ver verwijderd van de mijne voor mijn CVA, een tijd waarin ik maximaal dingen en evenementen in mijn leven voorzag.

Tenminste dat dacht ik.

Dromadaire

Nu laat ik de tijd zijn rol van « architect » vervullen … Zelfs als ik een jaar na mijn CVA mijn stem van vroeger hoorde, zelfs al ben ik fier dat ik vroeger deze stem had, ik vind er me niet meer in terug. Op een dag, zonder verwittiging, is de boodschap van ons antwoordapparaat in het niets opgegaan. Verdwenen. Op dezelfde manier waarop er iets verdwijnt als men op de « delete »- toets van een computer duwt.

Mijn nieuwe stem is, soms,
een aanhoudende muziek, een doordringende schreeuw,
een lach op het verkeerde moment, een harmonieus geluid,
Mijn eigen stem van vroeger is, soms,
een melodieuse muziek maar te hard en
ze doen me beiden op bepaalde momenten even erg opveren
als het geluid van een klopboormachine

Dromadaire

Als ik me zenuwachtig maak, dan gromt mijn stem. Ik maak krampachtige bewegingen. Ik word vuurrood en met mijn beperkte beweeglijkheid sleur ik, in het voorbijgaan, alles mee. Na zulk een storm voel ik me zo nietig en zo zwak. Ondanks mijn breed karuur als van verhuizer, voel ik me, ten gevolge van mijn beperkte mobiliteit, een heel klein dingetje.

Als gevolg van deze buitennissige emoties raak ik mijn gedachtengang kwijt, ik kan geen twee woorden meer bij mekaar zetten en mijn woorden zijn niet langer duidelijk. Ik ben leeg.

Om dit verstikkend gevoel weg te nemen, dwing ik mezelf om me te laten afleiden door de zaken rondom mij. En dan komt de verstrooiing vanzelf.

Dromadaire

De hond in de advertentie, doet me denken aan een huisdier. Laat ons even veronderstellen dat er een kat zou staan in plaats van een hond…

Onze kat leert me voortdurend hoe ik me moet laten afleiden. Ondanks het feit dat ze echt wild is, leert ze me toch wat extreme zachtheid is. Haar bitsheid daarentegen leert me om mijn reacties wat in toom te houden, zelfs als dit me soms verrast of van mijn stuk brengt De kat helpt me ook om me aan te passen aan nieuwe situaties. Bij voorbeeld, ik heb geleerd om een deur te openen of te sluiten door op mijn knieën te gaan zitten

Als we dan toch over dieren spreken, laat het ons het dan even over cavia’s hebben. (Cavia’s fungeren dikwijls als proefkonijn). Ik krijg voortdurend voorstellen. En dan informeer ik me meteen, en ik word geholpen en geadviseerd. De chirurgie, vooral wat mij betreft, is nog altijd onmachtig want de hersenen – de mijne in dit geval – kunnen niet geopereerd worden zonder risico. In dit specifieke domein is al aangetoond dat de geneeskunde zijn beperkingen heeft. Voor mij voelt het alsof ik tot die groep van cavia’s behoor die tegen hun zin deelnemen aan de vooruitgang van de wetenschap.

Een gerespecteerde cavia weliswaar en verzorgd, dat is zeker, maar ik heb snel begrepen dat ik me in niemandsland bevond. Op de vragen die ik aan de artsen in het ziekenhuis stelde, kreeg ik ontwijkende antwoorden. Ze wisten het niet. Vermits ik er alleen voor stond, moest ik dus op zoek naar aangename en competente mensen. Zowel op het vlak van kinesitherapie als van logopedie moest ik waardevolle personen vinden om met me samen te werken. Daarnaast moest ik ook een neuroloog vinden die deze nauwe samenwerking zou accepteren.

Het was mijn intuïtie die vertrouwde op de stem, de glimlach en de vriendelijkheid van gekwalificeerde personen. Sedert mijn CVA is mijn vertrouwen in de anderen versterkt Voortaan vertrouw ik op mijn diepe intuïtie, op wat ik vanaf nu « de ogen van het vertrouwen » wil noemen.

Dromadaire

Door middel van mijn stem, heb ik een geschreven getuigenis willen achterlaten.

Ik schrijf deze lijnen om iets tastbaars achter te laten van datgene dat ik beleefd heb, aan al diegenen die me omringen. Ik schrijf om mijn ervaringen te delen met andere personen die in dezelfde situatie leven. Zonder solidariteit zou ik niet meer bestaan. Door onze afhankelijke positie hebben we de mogelijkheid om solidariteit te erkennen.Ik schrijf voor allen die begeleiden, die verzorgen of die een persoon kennen met een beperkte mobiliteit.

Dromadaire

De bomen, hun stam, hun wortels, hun decoratie, hun takken, hun tooi. ‘Baobab’ is een mooi woord met klanken die me bevallen. Baobab doet denken aan mensen die mekaar rechtstaand omhelzen. Tegen elkaar aangedrukt, want de baobab is een enorme boom, houden mjn naasten en ikzelf fysiek contact.

Ik vraag dikwijls om een baobab te ‘maken’.

Als ik wil glimlachen, moet ik mentaal, aan mijn linkerbovenlip – het enige plekje van mijn verlamde zijde dat een beetje beweegt – vragen om zich een beetje op te richten. Dit stukje huid plooit zich dan tot een glimlach. Om diegenen die me omringen geen angst aan te jagen, kies ik ervoor om mijn mond niet te openen als ik glimlach. Voor de bekenden is dit mijn glimlach. Voor diegenen die me niet kennen, lijkt het een grimas. De realiteit is dat het een « grimas-glimlach » is met gesloten mond. Het is een beetje alsof men iemand ziet glimlachen met het hoofd averechts. Ik glimlach aan alle kanten. Vaarwel aan de spontane glimlach van mijn jonge jaren en welkom aan de glimlach die een gevolg is van mijn wil om te glimlachen.

Dromadaire

Een bed

‘s Ochtends, liggend in mijn bed, voel ik me uitgerust. Ik heb opnieuwe krachten opgedaan. Ik voel me relax, kalm en ontspannen.

Met mijn hoofd op het kussen, tril ik niet meer. Wat een mirakel ! Neerliggend leven : het is de droom van velen, maar niet de mijne.

Ik kan luisteren als ik er zin in heb.

Ik kan door het venster kijken.

De dagen die beginnen met een uitgebreid moment van « liggend wakker worden » en met zicht op de hemel, ontpoppen zich meestal in dagen van volledige recuperatie en van diepe ontspanning.

Als mijn man in het buitenland was, kreeg ons grote bed een mooie lege plaats en werd het « mijn » bed. Als mijn dochters klein waren, vroegen ze me of mijn bed die avond « open of gesloten » was voor hen. Ik aanvaardde om sommige nachten met hen te slapen, rekening houdend met wat zij wilden. Ik hield ervan om het « op aanvraag » te doen liever dan er een gewoonte van te maken. Ik bewonderde hun discrete en persoonlijke manier om het te vragen. Ze kwamen dicht bij me. Ik herinner me deze mooie momenten. Alle drie tegen mekaar aan gevlijd – zoals tijdens het kamperen – helemaal ontspannen en klaar om een speciale nacht door te brengen. Ze werden groter en het bed werd te klein. Dan hebben we het bed uitgetest in de breedte – meer plaats – en ik lag altijd tussen hen in om een val te vermijden. Ik genoot ervan om in zulk goed gezelschap te zijn, zelfs als ik schoppen kreeg van de ellebogen en de voeten van mijn schone slaapsters. Op mijn beurt deelde ik tijdens mijn slaap liefkozingen uit die niet altijd goed gecontroleerd waren. En als ik me wou omdraaien dan schudde het bed alsof er een aardbeving was ! Mijn verlamde rechterzijde speelt me nog altijd parten. Ondanks de « klappen » bleef de formule in trek en herhaalde ze zich telkens weer. En ik raakte het niet moe om verhaaltjes te vertellen die telkens weer resulteerden in de slappe lach. Dan hoorde ik een klein stemmetje dat smeekte : ‘ik ben zo moe, mama’ terwijl de andere al lang sliep. Dan zweeg ik en viel ik ook in slaap.

Einde episode 15