CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 18

HOOFDSTUK 18

2014

Op dit ogenblik, (2014), kan ik u bevestigen dat ik me, sedert mijn CVA in februari 2003, bewust ben dat er een « ik » bestaat. Deze tekst is één lange « ik ». Ik garandeer u dat deze egocentriciteit gecreëerd werd door mijn grote afhankelijkheid..

Stel u voor dat u de ganse dag moet blijven zitten op dezelfde stoel. Als u wil bewegen, en u de immobiliteit niet aanvaardt dan wordt het ondraaglijk. Ik heb het moeten leren aanvaarden.

In het eerste hoofdstuk geschreven in 2009, vertelde ik u over een rolstoel.
We zijn nu 2014 en ook al hebben mijn armen een grote vooruitgang gemaakt, ik blijf onhandig en ik kan nog steeds geen rolstoel bedienen, geen elektrische en geen mecanische. Men behaalt zijn « rijbewijs » niet in een auto zonder banden en zonder lichten

Zelfs al is mijn zicht erg verbeterd en zal het nog verbeteren, zelfs al is mijn hoofd stabieler… vandaag, in 2014, kan ik nog steeds geen elektrische rolstoel bedienen
Ook geen elektronische, of supersonische… Van iemand die geen dieptezicht heeft, wordt het rijbewijs onmiddellijk ingetrokken. Maar ik blijf zoeken naar mijn mogelijkheden en naar mijn behoeftes. En ik ben altijd zo goed omringd. Leve de solidarteit !

Ik wil u graag enkele details geven. Als ik nu wil lezen, want ik ben volledig vertrouwd met mijn « nieuw zicht », dan zie ik dubbel, mijn ogen knipperen voortdurend, mijn linkeroog ziet onscherp en heeft elke twee uren zalf nodig om niet uit te drogen. Op sommige momenten en zonder voorafgaande waarschuwing, zie ik helemaal niets meer en moet mijn verbeelding het overnemen. Dan heb ik visioenen die zeer dikwijls eindigen in lachsalvo’s. Ik hou ervan om te lachen en beter nog: van samen te lachen. Ik lach ook dikwijls met mezelf. Ik laat me verrassen en ik amuseer me met alle manieren die u hebt om met uzelf te lachen…. De humor is ons reddingsmiddel.
Het is echt een medicijn.
Ik lach dus meer en meer.

Ik constateer ook dat er haperingen zijn in mijn gehoor. Zelfs al hoor ik goed, soms hoor ik ineens niets meer met als gevolg dat ik zelfs niets meer begrijp Mijn kinderen breken zich hierover het hoofd. Daarenboven verdraag ik geen geluid en gehuil stresseert me. Daarna word ik helemaal bleek en lijkt het alsof ik een grote panne heb in mijn hersenen…. Al dat, terwijl ik eigenlijk dacht dat ik superwoman was.
Ook voor de spraak geldt hetzelfde. Ik heb opnieuw moeten leren spreken en soms kan ik geen twee woorden aan mekaar rijgen. Ik bijt op mijn tong, ik heb geen controle over mijn gedachten Het is een beter bewustzijn van mijn lichaam dat me op dit moment toelaat om u mijn huidige vaardigheden te beschrijven. Ik wil dit nog verder verbeteren.

Mijn huidige reactie is om me vast te klampen aan datgene wat nog wel functioneert want ik wil niet opgeven en op betere tijden wachten. Ik leef in de meer dan tegenwoordige tijd. Ik ben voortdurend gehaast om een eventueel hersenfalen te voorkomen.
Maar het leven heeft me geleerd dat ik opnieuw hevige emoties kan hebben. Mijn kwetsbaarheid en mijn afhankelijkheid hebben me geleerd om vertrouwen te hebben en soms is dat een blind vertrouwen.
Er is een ernstige inbraak geweest bij mij thuis. Ik ben er ziek van geworden.
Als mijn oudste dochter de publicatie van mijn boek aangekondigde, ben ik rechtgesprongen – ja, dat is mogelijk !- Een geweldig verhaal dat begon, zelfs al spookt de recente inbraak nog door mijn nachten en heb ik vele uiteenlopende emoties Ik voel me als een esculaap : een stok omwonden door mijn eigen twee slangen die de emoties zijn die voortkomen uit mijn twee verhalen, de blijdschap over mijn boek, en de kwaadheid, de droefheid, het medelijden en het onbegrip over het negatieve verhaal van de inbraak. Ik kan die emoties niet afzonderlijk beleven. De ene wordt gekleurd door de andere. Zo ver ben ik vandaag. Om u maar te zeggen dat ik nog niet in orde ben en dat ik de anderen echt nodig heb. Ik ben niet de enige in dit soort situatie, vergeet ons niet, ?, bedankt, met de glimlach en met plezier

Einde