CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 17

HOOFDSTUK 17

GOEDE RAAD

Aanwijzingen om iemand die herstellende is op een aangename en efficiente manier naar een genezing te begeleiden.

De zinnen die schuin gedrukt zijn komen uit een boek van Dr Jill BOLTE TAYLOR een neuroloog van Harvard en zelf slachtoffer van een CVA.

Deze dokter getuigt in zijn boek « My Stroke of Insight » gepubliceerd door Viking (USA), en in het Frans vertaald onder de titel « Voyage au-delà de mon cerveau » (Reis doorheen mijn hersenen) uitgegeven door Jean-Caude Lattès, en verschenen in 2008.

Deze gedragsregels zijn allemaal van toepassing op mijn situatie. Dit gezegd zijnde, deze regels gelden, denk ik, ook voor het grootste deel van de personen die geveld zijn door een blijvende – of laat ons hopen tijdelijke – invaliditeit

1. Ik ben geen idioot. Ik zie alleen maar af. Behandel mij aub tenminste met een minimum aan respect !

2. Kom dichter bij mij, spreek traag en articuleer goed.

3. Blijf alles herhalen, zonder je geduld te verliezen, zo dikwijls het nodig is, totdat ik het begrijp. Ik heb tijdig nodig maar het zal lukken

4. Als je dichterbij komt, let er dan op dat je niet vervalt in het snelle ritme dat je gewoon bent want het is voor mij niet meer mogelijk om dit te volgen.

5. Kijk me aan. Kom naar me toe want ik kan niet naar jou komen. Spreek met mij en neem de tijd om naar me te luisteren.

6. Ik heb een trauma, een verlamming. Het is niet nodig om luid tegen me te praten. Ik ben niet doof.

7. Minimaliseer de helende werking van de slaap niet.

8. Het is me afgeraden, zelfs verboden om mijn kostbare energie te verspillen. Bescherm me en zet radio en tv af in de ruimtes waar ik ook ben.

9. Alle activiteiten die ik je voorstel om samen te doen, moedigen mijn hersenen aan om te werken, ontwikkelen mijn zintuigen en maken het mogelijk dat ik op een aangename manier nieuwe vaardigheden kan verwerven.

10. Begrijp en aanvaard mijn kleine – of grote- « verlangens » bv. voor geuren – de delicate geuren van bloemen opsnuiven. Deze verlangens maken het mogelijk dat er nieuwe neurologische connecties tot stand komen, met andere woorden, dat er mogelijk verbetering komt in mijn toestand.

11. Geloof me : ik doe mijn best ! Begin niet met het maken van vergelijkingen met datgene wat u kan doen.

12. Als u me een vraag stelt, laat me dan de tijd om erover na te denken en om een antwoord te formuleren. Neem daarna de tijd om naar me te luisteren.

13. Beoordeel mijn cognitieve eigenschappen niet in functie van de traagheid waarmee ik denk.

14. Ik heb nood aan vriendelijkeheid, aan zachtheid, net zoals een baby.
Geef het me ! Ik heb nood aan lachen en aan goed gezinde mensen rond mij ! Lach naar me ! Doe me lachen !

15. RIcht u rechtstreeks tot mij, zonder u verplicht te voelen via mijn begeleider te gaan.

16. Geef me mijn goed humeur terug. Ga ervan uit dat ik uiteindelijk zal genezen, zelfs al duurt het nog meer dan 20 jaar.

17. Overtuig er uzelf van dat mijn hersenen nooit zullen stoppen met leren.

18. Ontwar of beter ontleed alle kleine bewegingen, die een schakel zullen vormen om zo tot een grote verplaatsing te komen. En laat me de tijd nemen die nodig is om die schakel te realiseren hoe klein hij ook is. Om vooruitgang te boeken is dit een noodzakelijke voorwaarde voor mij.

19. Ik ben altijd fier op mijn resultaten. Ze geven me de moed om verder tegaan.

20. Ik hou ervan om u op de hoogte te brengen van de vooruitgang van mijn toestand. Wees empathisch en help me om enkel oog te hebben voor deze vooruitgang.

21. Ik smeek u, zelfs als ik in herhaling val. Ik benadruk nog een keer : geef me de tijd om op uw vragen te antwoorden. Ik heb er nood aan, meer dan wie ook, om mijn neuronen te laten werken.

22. Voor een buitenstaander heb ik veel van mijn pluimen verloren.
Voor vreemden heb ik vele ontastbare vermogens verworven. Ikzelf ben zeer tevreden dat ik na mijn CVA nieuwe vaardigheden heb verworven. Dankzij hen voel ik me terug leven.

23. Mijn familie, mijn vrienden, mijn omgeving zijn heel, heel belangrijk. Ze dragen elke dag bij tot mijn herstelling.

24. Verzamel de troepen ! Vorm een team van ondersteuning. Deel dit nieuws met de wereld zodat iedereen me kan verzekeren van zijn genegenheid.
Hou uw naasten op de hoogte van mijn evolutie en vraag hen om me aan te moedigen en om zich voor te stellen dat ik opnieuw zelfstandig zal kunnen eten en stappen bij voorbeeld.

25. Ik ben anders dan 5 jaar geleden, dan 2 jaar geleden, dan 9 maanden, dan 3 maanden, 2 weken…. Tussen het moment van het schrijven van dit boek en de publicatie ervan, evolueer ik constant in de goede zin.

26. Mijn hersenen zijn niet meer hetzelfde als vroeger. Kan u respect opbrengen voor de kortere of langere periodes van ‘verwezenlijkingen’ door bepaalde « klikken » eigen aan mijn revalidatie?

27. Ik ben zeer kwetsbaar geworden.Ik heb nood aan zorg maar ook aan vrjdheid om vooruitgang te kunnen boeken.

28. Denk eraan dat mijn medische behandeling me vermoeit en me verhindert om helemaal mezelf te zijn.

Einde episode 17