CVA – Twintig seconden en alles staat op zijn kop ! / M.-P. Fayt Davin – Deel 16

HOOFDSTUK 16

Op donderdag 13 februari 2003 om 13 u. krijg ik een CVA die me treft als een zweepslag.

In enkele seconden tijd kan ik niet meer praten, niet meer schrijven, niet meer eten, niet meer zien, niet meer lopen, …ik kan niets meer.

 

Net voor dat moment was ik een nachtmerrie aan het vertellen die ik drie dagen ervoor had. Die nachtmerrie obsedeert me. Er is een vijver waarin mijn auto wegzinkt. Ik voel me als in een val, ik stik. Ik zie geen uitweg. Ik lijd niet echt maar aanvaarden dat ik daar, nu, op deze manier zal sterven, is onmogelijk. In mijn droom is er een soort bewustzijn dat een oplossing zoekt. Al mijn zintuigen zijn alert. Ik voel me zeer kalm ondanks een grote innerlijke onrust. Ik word zwetend wakker, stomverbaasd over de intensiteit van mijn paniek

Het is meer dan tien jaar geleden en de nachtmerrie duurt nog altijd voort…

Dromadaire

Omdat ik van nature voorzichtig ben, heb ik dit boek op een bijna aarzelende manier geschreven. Ik deed het om mijn indrukken en de evolutie van mijn toestand te onthullen.

Sinds mijn trauma spring ik zeer dikwijls van de hak op de tak, zowel in de dagelijkse manier waarop ik spreek en schrijf, als in mijn gebaren

Dit boek is het resultaat van zeer veel denkwerk en overpeinzingen. Ik was ineens gehandicapt op het moment dat mijn meisjes drie en zes jaar oud waren.

Dromadaire

Die donderdag 13 februari 2003 om 13 u, heeft een cerebrale vasculaire aandoening (CVA) me als een zweepslag getroffen. Daarna volgden een maand en half in een ziekenhuis en tien maanden in een revalidatiecentrum.

Op woensdag 4 februari 2004 ben ik naar mijn « thuis » in Schaerbeke kunnen terugkeren, klaar om het hoofd te bieden aan een nieuw leven bezaaid met obstakels.

Dit boek is als mijn « boodschap in een fles »…

Ik zal nog vele jaren leven…. Vergeet me niet. Gedachten zijn sterk. Denk aan mij.

Einde episode 16